Wat is van mij

Wat is van mij:

ik bepaal  de omgang met de kinderen

mijn manier leven/doen/laten

mijn  huis

Wat is van hen:

hun huis

hun problemen

hun leven / manier van leven-omgaan met dingen

 

 

 

 

 

wat ik ze wil vertellen

Moeder:

was vroeger maar weggegaan

haal die nare blik van je weg

zeg iets leuks over vroeger/ zeg zowieso eens iets leuks

wees sterk

zeur niet altijd over wat er allemaal mankeert aan je

besef je wel hoe het voor mij geweest is vroeger?

ik heb je knuffels gemist, je gaf ze wel op jouw manier wat mij boos maakte

Vader:

schaam je diep voor wat je vroeger gedaan hebt, ik neem het je kwalijk dat je altijd zei dat je er geen spijt van hebt gehad (dat ze ervan leerde)

hou die iritante grapjes voor je, humor mag je hebben maar niet op die manier

intereseer je voor je kinderen en vrouw, onthou tenminste 1 ding wat iemand zegt/bezighoudt

en dus vraag dan ook niet altijd aan iemand hoe het gaat terwijl je alles na 5 minuten alweer vergeten bent.

zeur niet over wat anderen allemaal wel niet fout doen; kijk naar jezelf

Waar is jullie humor

Er is nooit humor geweest.

Nooit werd er gelachen aan tafel.

Uberhaupt was het lachen zeldzaam, en als er werd gelachen was het mijn vader die om zijn eigen grappen moest lachen (sarcastisch) waar ik dan weer zeer pissig van werd

Nooit was het eten lekker, genieten van de avondmaaltijd was er niet bij (en ik maar buikpijn hebben).

Nooit werd er tijd besteed aan:

ontwikkeling, gevoelens, emoties, opvoeding; waaronder de belangrijke sexuele voorlichting etc.

Je werd aan je lot overgelaten....

Wat nu?

Ik heb afstand genomen, maar wat nu. Het is nu niet zo dat ik niet aan ze denk. Niet meer dagelijks maar wel wekelijks. Het doet me erg veel. Het ene moment wil ik ze weer zien maar bedenk dan hoe dat zou zijn. Dat moet ik niet doen, dat invullen, zo irritant. Daar werd ik vroeger gek van. Dan bedacht ik hoe hun over iets zouden denken of de reactie zou zijn. Om gek van te worden. Zo lag ik vaak nachtenlang te piekeren en malen wat hun zouden doen als ik dit/dat zou zeggen. Dat heb ik afgeleerd..best knap van mezelf. Ik werd er stapel van, toen dit ook voor mezelf duidelijk werd, was dat vrij snel afgelopen.

ok, het dagelijkse leven.

wat wil ik nu? Pff lastig. Ik weet het soms echt niet meer. Wil ik ze nog zien of niet? Ja ik wil ze nog wel zien, maar hoe/ wanneer? 

Het mag niet meer zo gaan als vroeger. Ben ik sterk genoeg om me niet weer door hun te laten  manipuleren. Ik ben bang om emotioneel te worden, wat ik echt niet wil! Ze hebben me zo vaak pijn gedaan. Dit komt nog geregeld terug. Als ik onverwachts een compliment krijg kan me dat enorm raken. Complimenten geven was er vroeger niet bij, in ieder geval niet vaak, het bleef dan ook bij de geijkte complimentjes. Helaas. Ik was het gewend en je denkt dat je dan ook niets mist, zo was het nu eenmaal denk je, maar normaal is het dus niet, je hebt die complimentjes echt wel nodig, vooral als je kind bent.

 

 

Vakantie 2014

Het is vakantie. Hiephoi zou je zeggen.

Tuurlijk kun je eens even goed bijslapen, wekker staat uit, laat naar bed, leuke dagjes weg met de kinderen, soms op vakantie (bij ons deze keer niet doordat we nog zoveel moeten klussen aan het huis) leuke familie bezoekjes.

Tja die leuke familebezoekjes, daar krijgen we het weer. Die hebben wij dus niet bij mijn familie. Niet in de vakantie maar ook daarbuiten niet. Wil niet zeggen dat je er niet mee bezig bent. Je krijgt (helaas) weer tijd om erover te denken. Goed natuurlijk maar ook weer erg vermoeiend.

Mijn dochter is ook nog eens in de vakantie jarig dus die ellende heb je dan ook weer. Niet die ellende maar de ellende met "het kado" wat ze voor haar willen kopen, mens stuur gewoon een kado bon en iedereen is gelukkig! Voorheen kreeg je toch weer een belletje met de vraag wat voor kado dat ze wilde. Dat was nu niet het geval, er werd wel gebeld om haar te feliciteren, dat mag van mij dan wel maar ik wil zelf absoluut niet aan de lijn komen. Dat werkt wel. Mijn dochter heeft deze keer ook geen kado gekregen (ja ja zo werkt het, als we ze niet te zien krijgen dan ook geen kadootjes ..grr ) dat ze geen kado heeft gekregen heeft ook wel temaken met de vorige verjaardag van mijn andere dochter. Ze hadden toen iets aan de deur gehangen (mijn zus in opdracht van), oh ja ze wilde dit anders wel even op haar verjaardag af komen geven en dan gelijk weggaan (letterlijk gezegd) dus ik heb toen aangegeven dat ik dit op deze manier echt niet meer wil. Dit is het gevolg.

Zo zwaar over mijn grens gaan is echt afschuwelijk. Ik voelde me zo vreselijk toen ik dat kadootje zag hangen..aaah dat kan toch echt niet.

Over grenzen gaan zijn ze zo goed in, echt walgelijk!

 

Afstand nemen? dat doe je niet zomaar!

Hier in dit blog vertel ik over het ontstaan en verloop van mijn beslissing om afstand te nemen met mijn familie.

Ik doe dit anoniem,  iedereen mag dit zeker lezen, maar zonder dat iemand weet wie ik ben. Ik denk dat dit voor mij de beste manier is om alles te kunnen relativeren en verwerken. Wil je een reactie geven dan mag dit natuurlijk altijd, ik hoor graag als jij ook met dit probleem zit.

Misschien kunnen we elkaar hierbij helpen Lachend

 

Afstand nemen van..  ouders, zussen en alles wat maar aan de familie gerelateerd is.

Dat doe je niet zomaar. Dat gaat ook niet zomaar, dat komt en gaat vanzelf die kant op. Dat ontwikkelt  zich na vele jaren, jaren van verdriet, pijn, uitleggen, aanpassen, vechten tegen het onbegrip.

Jaren waarin je denkt / gelooft dat het allemaal nog wel verandert. Dat ze je nog wel gaan begrijpen.

Helaas ze veranderen nooit! Je hoopt het, maar het gebeurt gewoonweg niet.